'He kijk nou, een ballon !'

Kees keek naar buiten in de lucht en zag een groene ballon, dansend in de wind, over hun huis heen stijgen. Een gek gezicht bij deze vrieskou en Kees vroeg zich af of dit natuurkundig gezien wel kon, door de kou zou de lucht in de ballon toch moeten krimpen en daarmee de ballon doen dalen ? Terwijl hij dit overdacht drapeerde hij z'n pyamajas zo, dat het leek op het plaatje. Kitty vond dan wel dat het niet zo precies kwam maar hij wilde zeker weten dat het goed zat. Kees keek nog eens naar het plaatje en toen in de spiegel.

'Hebben wij een koptelefoon ?'
'Waarvoor ?'
'Die man heeft een koptelefoon in z'n handen.'
'Nou en ?'
'Dan wil ik ook een koptelefoon, anders is het niks.'
'O, nou op de slaapkamer ligt er nog één, die gebruik ik bij het Dee-Jay-en.'
'Die is toch goudkleurig ?'
'Ja, die is goudkleurig.'
'Hij heeft een andere.'
'Dan vraag je of je die mag lenen.'
'Haha, erg leuk.'

Kees haalde de koptelefoon uit de slaapkamer. Er zat een microfoontje aan vast, wat ook al niet klopte met het plaatje. Hij ging weer voor de spiegel staan, nu met de koptelefoon in z'n handen en knikte goedkeurend.

'Ik ben aantoonbaar klaar voor 2009 !, qua outfit dan.' verkondigde hij luid.
Kitty lachte en schudde haar lange blonde haren. Het viel Kees ineens op dat ze een mannengezicht had, kwam zeker door die knalrode lippenstift, en dat haar. Gek.

'En blijf je nou de hele tijd met die koptelefoon in je handen staan ?' vroeg Kitty terwijl ze haar netkousen ophijste.
'Dat weet ik niet, misschien zet ik 'm nog op.' antwoorde Kees droog.